متاسفانه یکی از ایرادات اساسی در حوزه فرهنگی کشورمان، نگاه بالا به پایین، ایده ال گرایی افلاطونی و مدینه فاضله پنداری،تمایل به تعریف نهادها در چارچوب های کلیشه ای و سلیقه ای است. انگار نوعی نظم ناتوان نشات گرفته از اراده ای ناپیدا، قصد شکل دهی به همه افراد و اجزا و محیط را دارد. اسمش را هم با الفاظی گل درشت و پر طمطراق می گذارند تعهد و غیره. مثلا در بحث بلاگرها و جایگاه و نقش شان در بجران ها( باید ها و نبایدها)، بجای توصیه گرایی، جهت دهی شناختی ، استفاده از ظرفیت های قانونی و همانند آنها ،اقدام به زیر سوال بردن ماهیت کارشان می کنیم؟ ماهیت کاری بلاگر بر سه واقعیت رویدادگرایی، تلاش برای دیده شدن و فعالیت در سطح فهم شان ، استوار است،چرا کداخلات سیاستگذارانه، نظارتی،تشویقی-تنبیهی-توجیهی و غیره، بر اساس پذیرش این سه اصل صورت نمی پذیرد؟ متن زیر با رویکردی انتقادی اقدام به زیر سوال بردن فعالیت بلاگرها در شرایط بحران نموده و در چکیده حاضر ، بنوعی قصد نقد بر این شیوه برخورد با بلاگرها مطرح شده است. در واقع بنوعی با بحث نقد در نقد مواجه هستیم.

مردم درد دارند و از وضعیت گله‌مندند اما از درد مردم سخت‌تر و ناراحت‌کننده‌تر، کاسبی با این درد است. گلایه، درد و فشاری که نه با نمایش و حرف‌ درمانی که با عمل، همت و حرکت همه دست‌اندرکاران تسکین می‌یابد.

کاش حضور وزرا و مدیران ارشد در بین مردم به افسانه و رویا تبدیل نشده بود و از نزدیک شاهد مشکلات مردم بودند.